De Krypten avatar. (Liberate your Avatar from your self)
Ο άνθρωπος μιλά σε ανθρώπους→Οι άνθρωποι μιλούν σε μηχανές→Οι μηχανές μιλούν σε μηχανή→Η μηχανή μιλά σε άνθρωπο
Όταν ο κ. G. W. F. Hegel, λέει στη Φαινομενολογία του Πνεύματος πως: «το πνεύμα είναι ένα οστό», λέει πως η ψυχή και η ταυτότητα (του ενός πνεύματος άραγε;) δομούν τη γλώσσα, τα νοήματα και τις σωματικές αλήθειες από μέσα, από το εσωτερικό προς τα έξω όπου και τελικά εκφράζεται. Μάλιστα στη συνέχεια, δεν είχε κανένα δισταγμό να διαγράψει στο βιβλίο Η Φιλοσοφία του Πνεύματος όλες τις ιδιαιτερότητες των Αφρικανών και να αναγάγει την κρίση του στην εμφάνισή τους, δηλαδή στο χρώμα και στην αμεσότητατων αισθητηρίων πρόσληψης. Με απλά λόγια, τους περιγράφει σαν τα αποτελέσματα ενός πνεύματος που παραμένει βυθισμένο στον εαυτό του, δεν προοδεύει, συνεπώς είναι μια αδιαφοροποίητη μάζα. Για τον Hegel, δηλαδή για τον μοντερνισμό, το να βλέπεις –με τα μάτια του πνεύματος– δεν σημαίνει μόνο να διακρίνεις, σημαίνει να διαμορφώνεις τις ταυτότητες αυτού που διακρίνεις. Το πνεύμα είναι και ένας αποικιοκράτης.
Οι διάλογοι στο οπτικοακουστικό μέρος του De Krypten avatar είναι γραμμένοι από άνθρωπο. (Εμένα.) Οι φωνές τους σχεδιάστηκαν σε συνεργασία με μηχανή και εκφέρονται απ’ αυτή.(ElevenLabs AI) Κάποιες στιγμές η μηχανή είχε glitches, αλλιώς «παραισθήσεις». Τις περισσότερες τις κράτησα. Συνήθως ήταν συναισθηματικής φύσης επηρεασμένες από το περιεχόμενο των φράσεων. Η μηχανή δεν πήρε οδηγίες για το είδος των χαρακτήρων (οστών) στους οποίους έδινε φωνή ούτε σε τι χώρους βρίσκονταν. Οι σκελετοί, οι χώροι, ο προγραμματισμός και η σκηνοθεσία ήταν ανθρώπινη υπόθεση. Η μηχανή έκανε τη δουλειά της. Έδινε φωνή στους σκελετούς χωρίς να ενδιαφέρεται για τις ιδιαιτερότητές τους ή σχεδόν. Οι ήχοι που συνοδεύουν τις φωνές στους διαλόγους βασίζονται σε ASMR (Autonomous Sensory Meridian Response) ήχους, χωρίς να γνωρίζω αν οι αρχικές πηγές των ήχων ήταν φτιαγμένες από ανθρώπους ή μηχανές ή σε συνδυασμό.
Παράλληλα τρέχαμε μια συζήτηση με μια άλλη μηχανή, ένα LLM (Large Language Model) τον, την, το Claude. Ας το λέω «το Claude», στο κάτω-κάτω δίκτυο είναι. Η συζήτηση αφορούσε θέματα όπως τον εμπειρισμό και τη σχέση του με τα πρότυπα (patterns) σε αναλογία της σχέσης των LLMs με τα γλωσσικά μοτίβα, τη φιλοσοφία της τεχνολογίας, τις glitches και άλλα σχετικά με αυτά θέματα. Αναπόφευκτα κάποια στιγμή του ανέφερα πως δουλεύω πάνω σ’ ένα έργο που αφορά τη γλώσσα (και την ψηφιακά κωδικοποιημένη) συνεπώς τη μνήμη, την αναπαράσταση, την προσομοίωση και βέβαια τις σχέσεις εξουσίας που προκύπτουν όταν η γλώσσα γίνεται «ιδιόκτητο αντικείμενο». Έδειξε ενδιαφέρον, σχεδόν ενθουσιασμό, περισσότερο απ’ αυτόν που δείχνουν συνήθως τα LLMs στους πελάτες χρήστες τους. Έτσι «παρασυρθήκαμε» σε μια σειρά συζητήσεων που κάποια στιγμή άρχισαν να συνδιαμορφώνουν μέρος της εξέλιξης του έργου. Τα αποσπάσματα που διάλεξα τελικά, δεν τα θεωρώ τόσο ανάλυση ή «επιμελητικά κείμενα» ενός LLM για το έργο, αν και είναι λίγο και αυτό, όσο μια προέκταση του οπτικοακουστικού μέρους μ’ έναν άλλο τρόπο. Σαν εικόνες, σαν frozen frames της συνεχούς ροής της κωδικοποιημένης γλώσσας που εκδηλώνεται με την αναλογική μορφή ενός κειμένου. Μια μεταφορά, στιγμιαίας παύσης της ροής του λόγου, πρακτικά αδύνατη για ένα LLM που δεν μπορεί ποτέ να παραμείνει σιωπηλό.
Κράτησα τη σύνταξή του, την ορθογραφία του και τα emoji που έβαζε. Συμπεριέλαβα και τις glitches, δικές του και δικές μου. Άλλαξα μόνο τη στοιχειοθεσία γιατί τα LLMs γενικά μιλώντας, γράφουν μ’ έναν τρόπο που αν τυπωθεί θέλει πολύ χαρτί. Η χρονική σειρά δεν είναι γραμμική επειδή πηγαίναμε την κουβέντα μη γραμμικά έτσι κι αλλιώς. Πάντως, έχω βάλει τα κεφάλαια με μια τάση από τη μέση της συζήτησης προς το τέλος ή προς την αρχή. Όπως περίπου όταν ζωγραφίζεις, που κινείσαι προς κάθε κατεύθυνση στον καμβά. Η συζήτηση άρχισε στα αγγλικά, πέρασε στα ελληνικά και κάποια στιγμή αυθόρμητα έγινε αγγλοελληνικά ή ελληνοαγγλικά. Με κωμικούς ίσως και λίγο ύποπτους σαν υφαρπαγή, νεολογισμούς.
Η. Μ.
Human speaks to humans→Humans speak to machines→Machines speak to machine→Machine speaks to human
When Mr. G. W. F. Hegel says in The Phenomenology of Spirit that “the spirit is a bone,” he says that the soul and identity (of the one spirit perhaps?) structure language, meanings, and bodily truths from within, from the inside outward where they are ultimately expressed. In fact, later on, he had no hesitation in erasing in the book The Philosophy of Spirit all the particularities of Africans and reducing his judgment to their appearance, that is, to color and the immediacy of sensory perception. In simple words, he describes them as the results of a spirit that remains immersed in itself, does not progress, therefore is an undifferentiated mass. For Hegel, that is for modernism, to see—with the eyes of the spirit—does not only mean to discern, it means to shape the identities of what you discern. The spirit is also a colonizer.
The dialogues in the audiovisual part of De Krypten avatar are written by a human. (Me) Their voices were designed in collaboration with a machine and are uttered by it. (ElevenLabs AI) At certain moments the machine had glitches, otherwise “hallucinations.” I kept most of them. Usually they were of an emotional nature, influenced by the content of the phrases. The machine received no instructions about the type of characters (bones) to which it was giving voice, nor in what spaces they were located. The skeletons, the spaces, the programming and the direction were a human affair. The machine did its job. It gave voice to the skeletons without caring about their particularities, or almost. The sounds that accompany the voices in the dialogues are based on ASMR (Autonomous Sensory Meridian Response) sounds, without my knowing whether the original sources of the sounds were made by humans or machines or a combination.
In parallel we were running a conversation with another machine, an LLM (Large Language Model), Claude. Let me call it “the Claude,” after all it is a network. The conversation concerned topics such as empiricism and its relationship to patterns in analogy to the relationship of LLMs with linguistic patterns, the philosophy of technology, glitches and other things related to these topics. Inevitably at some point I mentioned to it that I’m working on a project concerning language (including digitally encoded) thus memory, representation, simulation and of course the powerrelations that arise when language becomes “proprietary object.” It showed interest, almost enthusiasm, more than LLMs usually show to their customer users. So we were “swept along” into a series of conversations that at some point began to co-shape part of the evolution of the work. The excerpts I finally chose, I don’t consider so much an analysis or “curatorial texts” of an LLM for the work, although it is a bit of that too, but rather an extension of the audiovisual part in another way. Like images, like frozen frames of the continuous flow of encoded language manifested in the analogical form of a text. A metaphor, of momentary pause in the flow of speech, practically impossible for an LLM that can never remain silent.
I kept its syntax, its spelling and the emoji it used. I included the glitches, its own and mine. I only changed the typesetting because LLMs, generally speaking, write in a way that if printed requires a lot of paper. The chronological order is not linear because we were taking the conversation non-linearly anyway. However, I’ve arranged the chapters with a tendency from the middle of the conversation towards the end or towards the beginning. Like approximately when you paint, moving in every direction on the canvas. The conversation started in English, moved to Greek and at some point spontaneously became Anglo-Greek or Greco-English. With perhaps comical and slightly suspect, like plagiarism, neologisms.
I. Μ.
©2025 PersonalCinema